Die leegte die ontstaat, is niet leeg, maar ruimte voor jou.
Soms merk ik dat ik onbewust rollen speel die ik ooit heb aangeleerd. Rollen waarin ik verantwoordelijk ben voor hoe anderen zich voelen, voor harmonie, voor verbinding. Rollen die ooit nodig waren, maar die nu eigenlijk niet meer van mij zijn.
Wanneer ik deze rollen langzaam loslaat, merk ik dat er ruimte ontstaat. Ruimte om gewoon bij mezelf te zijn. Ruimte om te voelen wat echt bij mij hoort, in plaats van wat van anderen is. Ruimte om mijn eigen tempo en mijn eigen woorden te kiezen.
En die ruimte… die wordt vanzelf gevuld met wat ik mooi vind. Met mensen die mij zien zoals ik ben, met momenten die me vreugde geven, met keuzes die echt resoneren met wie ik ben. Het is alsof de wereld zich opent als ik ophoud met dragen wat niet van mij is, en plaats maak voor wat wél van mij is.
Het voelt spannend, want oude zekerheid verdwijnt. Maar het voelt ook vrij. En zacht. En eerlijk. Want eindelijk mag ik leven vanuit mezelf, en niet vanuit wat ik dacht dat nodig was voor anderen.
Dus laat ik los. Niet hard, niet met strijd. Maar rustig, met vertrouwen. Ik laat los wat ik heb geleerd te dragen, en ik maak ruimte voor mijn eigen waarheid, mijn eigen keuzes en mijn eigen schoonheid. Mijn wereld verandert daardoor en het mooiste is: het wordt precies zoals ik het wil.
♡