Buitengewoon in France 

Omdat ik inmiddels wel heb gemerkt dat het leven verrassend goed meewerkt als je stopt met alles te willen sturen 🌿 ga ik begin april gewoon weer naar Frankrijk.

De winter in Amsterdam was fijn. De stad, de mensen, dichtbij alles. Maar nu het voorjaar eraan komt, voel ik het weer. Dat kriebelen. Zin in licht. Frisse lucht. Ruimte. Mijn Franse huisje. De stilte daar.

Er zijn altijd vragen.

Wat ga je daar doen?

Kom je wel rond?

En hoe zit dat straks met je pensioen?

Ik snap ze hoor. Echt.

Maar als ik eerlijk ben… ik zie wel hoe het loopt.

Niet dat ik daar onder een boom ga liggen wachten tot het universum mijn boodschappen regelt 😉

Ik werk daar gewoon. Ik geef ademwerk en lichaamswerk. Workshops creatief bewust-zijn. In mei organiseer ik een retraiteweek. Een week om te zakken. Te ademen. Te voelen. Geen gedoe. Geen spiritueel circus. Gewoon echt samenzijn.

Ik begin ook een kleine permacultuurtuin. Omdat ik het heerlijk vind om met mijn handen in de aarde te zitten. En omdat ik geloof dat wat je aandacht geeft, groeit. Planten. Mensen. Ideeën. Ik ook.

En ik doe tuinonderhoud hier en daar. Snoeien. Opruimen. Ruimte maken. Blijkbaar is dat iets wat ik graag doe, in tuinen én in levens.

Ik neem het leven niet zo serieus.

Tenminste, niet zó serieus dat ik vergeet te lachen.

We zijn vaak zo druk met zekerheid bouwen en alles dichttimmeren, dat we vergeten dat het leven gewoon geleefd wil worden. Niet gecontroleerd. Gewoon ervaren. Met alles wat erbij hoort.

Frankrijk voelt niet als weggaan.

Het voelt als thuiskomen bij wie ik ben als er niets hoeft.

Daar vertraagt mijn adem.

Daar hoor ik mezelf weer.

Daar leef ik met meer lucht dan agenda en meer aarde onder mijn nagels dan schermtijd.

Ik hou van vrijheid. Van creatie. Van liefde. Van rust.

En vooral van aanwezig zijn.

Niet groots.

Niet ingewikkeld.

Gewoon echt.

Met open handen.

En meestal met een glimlach. 🌿

 À bientôt