Soms voelt het leven alsof je al veel te lang rondloopt in een te strakke spijkerbroek.
Je kent dat wel.
Het kan… maar het zit niet lekker, het knelt,
je trekt hem af en toe een beetje recht, ademt net iets minder diep,
maar ach… je gaat gewoon door.
Totdat je ineens voelt: dit klopt eigenlijk niet meer.
Misschien is dat wel precies wat de Naakte Waarheid is,
dat moment waarop je eerlijk voelt dat iets te strak zit,
niet omdat het fout is, niet omdat je iets verkeerd hebt gedaan,
maar gewoon… omdat je eruit bent gegroeid.
Gisteren had ik zo’n moment.
Ik zat te mijmeren op de bank, niet echt ergens mee bezig,
niet helemaal ontspannen, gewoon zo’n onderstroom,
alsof er iets in mij aan het rommelen was.
En ineens zat hij daar, voor het raam: een kauw.
Hij keek me aan, totaal niet onder de indruk, gewoon aanwezig,
alsof hij precies wist wat er speelde,
en ik moest er een beetje om lachen, alsof hij zei: “Kom op… voel je het zelf niet?”
En ja… ik voelde het, dat ik al een tijdje doorging in iets wat eigenlijk niet meer lekker zat,
niet per se verkeerd, maar gewoon te krap geworden.
En terwijl ik daar zat, viel het op z’n plek.
Geen groot inzicht, geen ingewikkeld verhaal, gewoon dit:
trek het uit, laat los wat knelt.
Alsof ik die te strakke spijkerbroek eindelijk uittrok en hem ergens aan de wilgen hing,
en ineens weer ruimte voelde om vrij te ademen,
heerlijk, hoe simpel het kan zijn.
Misschien gebeurt dat wel vaker,
dat we blijven rondlopen in iets wat ooit prima was,
maar nu niet meer past,
en het leven dan zachtjes op je raam tikt,
om je te laten voelen wat knelt, zodat je het los mag laten.
Wat een verademing, gewoon… weer even vrij.
Een kauw staat symbool voor verandering en aanpassingsvermogen,
voor het durven meebewegen zonder jezelf kwijt te raken.
Misschien was dat precies de boodschap:niet vechten, niet blijven trekken aan wat te strak zit,
maar loslaten, ademen, weer een beetje ruimte maken.
Reactie plaatsen
Reacties