De manier waarop je kijkt, bepaalt wat je ziet
Er is iets wat we bijna allemaal vergeten…
We denken dat we de wereld zien zoals die is.
Maar in werkelijkheid zien we de wereld zoals wij zijn.
Alles waar je naar kijkt, gaat eerst door een innerlijke filter. Een bril die gevormd is door je ervaringen, je overtuigingen, je pijnstukken en je verlangens. Zonder dat je het doorhebt, bepaalt die bril wat jij wel ziet… en wat volledig buiten beeld blijft.
En die manier van kijken gaat verder dan alleen je ogen.
Kijken en zien doen we niet alleen met onze zintuigen.
We nemen waar met ons hele systeem.
Met ons lichaam.
Met ons zenuwstelsel.
Met alles wat in ons ooit veiligheid of onveiligheid heeft geleerd.
Als jouw systeem gespannen is, alert, gericht op bescherming…
dan zal je blik automatisch zoeken naar wat niet klopt.
Naar gevaar. Naar bevestiging van wat ooit pijn deed.
Niet omdat dat de waarheid is,
maar omdat jouw systeem probeert je veilig te houden.
Misschien herken je dit:
Dat situaties zich blijven herhalen.
Dat je het gevoel hebt dat mensen je niet écht zien.
Dat je ergens steeds tegenaan loopt, zonder precies te weten waarom.
Het lijkt dan alsof de buitenwereld de oorzaak is.
Maar vaak ligt de sleutel ergens anders.
In de manier waarop je kijkt.
En in de staat waarin jouw lichaam zich bevindt.
Want pas wanneer je iets in jezelf hebt kunnen loslaten…
ontstaat er ruimte.
Ruimte in je hoofd,
maar vooral in je systeem.
Je zenuwstelsel hoeft niet meer constant te scannen.
Je lichaam mag zachter worden.
En vanuit die zachtheid verandert ook je waarneming.
Je gaat niet alleen anders denken…
je gaat letterlijk anders zien.
Subtieler. Ruimer.
Alsof er meer lagen zichtbaar worden die er altijd al waren.
Dat is de naakte waarheid:
Dat wat je ziet, niet vaststaat.
Het beweegt mee met wat jij in jezelf hebt losgelaten… of nog vasthoudt.
En precies daar ligt ook de ingang van mijn werk.
Niet in het “anders leren denken”,
maar in het weer ruimte maken in je systeem.
Zodat jouw manier van kijken vanzelf verschuift.
Zodat je niet langer alleen waarneemt vanuit oude patronen,
maar ook vanuit rust, vertrouwen en openheid.
Je hoeft de wereld niet te veranderen om iets anders te gaan zien.
Je hoeft alleen iets in jezelf los te laten…
waardoor er weer ruimte ontstaat.
En vanuit die ruimte dient iets nieuws zich aan.
Reflectie voor jezelf:
Waar in jouw leven kijk jij nog vanuit spanning of oude bescherming?
En wat zou er kunnen veranderen als je jezelf daar iets meer ruimte gunt?
Laat gerust een reactie achter :)
Reactie plaatsen
Reacties