Wanneer de waarheid weer naar boven komt
Er bestaat een oude legende uit de 19e eeuw die mij altijd raakt.
Op een dag ontmoetten de Waarheid en de Leugen elkaar.
De Leugen zei vrolijk:
“Wat een prachtige dag vandaag.”
De Waarheid keek omhoog naar de lucht en moest toegeven dat het waar was.
De dag was inderdaad prachtig.
Ze liepen samen verder en brachten de dag met elkaar door, tot ze uiteindelijk bij een waterput kwamen.
“Kom,” zei de Leugen,
“het water is heerlijk. Laten we samen een bad nemen.”
De Waarheid aarzelde even. Ze vertrouwde het niet helemaal.
Maar toen ze het water testte, bleek het inderdaad aangenaam warm te zijn.
Dus legden ze hun kleren neer en stapten samen in het water.
Plotseling sprong de Leugen uit de put, trok de kleren van de Waarheid aan en rende weg.
De Waarheid kwam woedend uit het water en rende achter haar aan om haar kleren terug te halen.
Maar toen de mensen haar zagen, naakt en onbedekt, wendden ze hun blik af.
Met schaamte.
Met ongemak.
Soms zelfs met afkeer.
De arme Waarheid keerde uiteindelijk terug naar de put en verdween daar voor altijd.
Ze verstopte zich, beschaamd door haar naaktheid.
Sindsdien reist de Leugen de wereld rond, gekleed als de Waarheid.
En misschien is het wel daarom dat zo weinig mensen haar herkennen.
Want de meeste mensen willen liever niet kijken naar de naakte waarheid.
Toen ik deze legende voor het eerst las, bleef hij ergens in mij hangen.
Misschien omdat ik het herken.
Niet letterlijk natuurlijk… maar wel op een andere manier.
Want hoe vaak verstoppen wij ons niet een beetje?
Uit schaamte.
Uit angst om te laten zien wie we werkelijk zijn.
Ik merk dat ik de laatste tijd steeds meer naar mijn eigen schaduwstukken kijk.
De delen van mij die ik misschien liever niet zie.
Of waarvan ik dacht dat ik ze moest verbergen.
Niet om mezelf te veroordelen.
Maar juist om eerlijker te worden naar mezelf.
Langzaam ontdek ik dat schaamte zachter wordt wanneer je er met aandacht naar kijkt.
Wanneer je niet meer wegloopt voor wat er in jezelf leeft.
Misschien is dat wel mijn eigen manier om uit die put te klimmen.
Niet volledig bedekt.
Niet perfect.
Maar met steeds minder lagen.
Misschien uiteindelijk alleen nog met iets heel eenvoudigs:
pure eerlijkheid.
En wie weet…
misschien durven we dan af en toe weer even naar de waarheid te kijken.
Zelfs als ze een beetje naakt is.
Contact
Social media