Je intuïtie wist het altijd al

Er is iets in ons dat altijd weet.

Niet omdat het harder praat dan de wereld om ons heen, maar juist omdat het zo zacht spreekt dat we het bijna over het hoofd zien.

Dat is intuïtie.
Intuïtie is je innerlijke kompas. Het stille mechanisme in jezelf waarvan de naald altijd naar jouw waarheid wijst. Niet naar de waarheid van de maatschappij, niet naar wat anderen van je verwachten, maar naar wat diep van binnen klopt voor jou.

In de loop van ons leven verzamelen we echter veel ruis.
Overtuigingen. Regels. Meningen van anderen. Verwachtingen waar we aan denken te moeten voldoen.
Veel daarvan hebben we niet zelf gekozen. Ze zijn aangeleerd, doorgegeven of simpelweg ontstaan omdat we ergens bij wilden horen.

En ergens onderweg zijn we daardoor het zachte stemmetje van binnen minder gaan vertrouwen.

Mensen die luisteren naar hun intuïtie worden nog steeds vaak bestempeld als zweverig, spiritueel of zelfs als “wappie”. Daardoor leren veel mensen al vroeg dat het veiliger voelt om naar de buitenwereld te luisteren dan naar hun innerlijke kompas.

Als ik eerlijk naar mezelf kijk, weet ik dat mijn intuïtie altijd sterk aanwezig is geweest.
Maar dat betekent niet dat ik haar altijd heb gevolgd.
Ook ik heb informatie aangenomen als waarheid omdat anderen dat zeiden.
Ook ik heb me aangepast om ergens bij te horen.
Omdat ik bang was dat mensen anders een oordeel over mij zouden hebben.
En lange tijd dacht ik dat ik misschien de enige was die dingen anders voelde of zag.
Nu weet ik dat dat niet zo is.

Bij veel mensen is intuïtie namelijk nog steeds heel sterk aanwezig. Dat kleine stemmetje dat vragen stelt. Dat zachte gevoel dat zegt: “Dit klopt niet voor mij.”

We hoeven onze intuïtie dus niet sterker te maken.
Ze is er al.
Wat we wel mogen doen, is haar weer ruimte geven.
En dat begint met iets heel eenvoudigs: bewust worden.
Op het moment dat je ergens bewust van wordt, kun je het eigenlijk niet meer niet zien.

Begin klein.
Bijvoorbeeld wanneer je ergens moet wachten. In een wachtruimte, in de trein of misschien bij de tandarts. Laat je telefoon eens in je tas of in je zak.
Kijk om je heen.
Zie de mensen.
Observeer de ruimte.
Voel hoe je voeten de grond raken.
Voel hoe je lichaam rust op de stoel.
Observeren lijkt misschien simpel, maar het is een krachtige manier om weer aanwezig te zijn in het moment.

Niemand observeert zoals jij dat doet.
Iedereen kijkt met zijn eigen ogen, zijn eigen ervaringen en zijn eigen gevoeligheid.
Dat maakt dat jouw intuïtie ook op een unieke manier tot je spreekt.
Er is niemand met precies dezelfde intuïtie als jij.
Misschien kun je daarom af en toe, heel stilletjes, tegen jezelf zeggen:

Lieve intuïtie,
ik ga weer naar je luisteren.
Elke dag een beetje meer.
Ik laat de angst los die ik ooit rondom jou heb opgebouwd.
De angst die ontstond omdat ik dacht dat ik naar anderen moest luisteren in plaats van naar jou.
Nu draaien we het langzaam weer om.
Samen worden we weer wie we altijd zijn geweest.
En groeien we naar wie we mogen worden.
Met ons innerlijk kompas weer in onze handen.

♡ Judith